به قلم محمود یاوری(مسن ترین مربی فوتبال ایران)

شغل مربیگری مثل  دروازه‌بانی است که هر چقدر سن بالاتر برود به تجربه افزوده می‌شود و تجربه هم در هر کاری یکی از عوامل اصلی موفقیت است.

مربیان با تجربه در کار خود موفق‌تر از مربیان کم سن و سال هستند. الکس فرگوسن را مثال می‌زنم که با 63 سال سن در کار خود موفق‌ترین است. یکی از دلایل اصلی که فرگوسن 22 سال در تیمی بزرگ و حرفه‌ای مثل منچستریونایتد دوام آورده و انتظارات زیادی را هم با این تیم کسب کرده تجربه بالای اوست. این را هم اضافه کنم که سن بالا در مربیگری تنها عامل موفقیت نیست. یک مربی سن و سال‌دار به شرطی می‌تواند در کار خود موفق باشد که از توان فیزیکی و علمی بالا بهره ببرد.

قدمت و تجربه یک مربی به شرطی به کار او می‌آید که اطلاعات علمی بالایی داشته باشد. بنده 40 سال است که در فوتبال ایران مربیگری می‌کنم. هر سالی که آغاز می‌شود بنابر مطالعاتی که داشته‌ام ایده‌ها و برنامه‌های جدید رو می‌کنم. کتابهای مدیریت و روانشناسی می‌خوانم تا بتوانم با نسل جدید ارتباط برقرار کنم. اگر من هر سال به اطلاعاتم اضافه نکنم و به روز نباشم که نمی‌توانم در این فوتبال بی در و پیکر دوام بیاورم. وقتی در طول یک فصل در 3 تیم کار می‌کنم و هنوز از یک باشگاه بیرون نیامده‌ام از جای دیگر زنگ می‌زنند و پیشنهاد کار می‌دهد یعنی که من علاوه بر اینکه با تجربه هستم از نظر فنی و علمی هم کارم را بلدم.

به عنوان مربی که سالها خاک این فوتبال را خورده‌ام به جوانها توصیه می‌کنم کارشان را از مربیگری در لیگ یک یا دستیاری آغاز کنند. متأسفانه الان مربیان جوان دوست دارند به محض اینکه کارشان را شروع می‌کنند سرمربی تیم لیگ برتر می‌شوند و همین موضوع به آنها ضربه می‌زد. انسان در هر کاری تا شاگردی نکند استاد نمی‌شود.

بسیاری از مربیان جوان کشورمان به جای استفاده از تجربیات افرادی مثل من بلندپروازی می‌کنند و همین باعث می‌شود سوخت شوند. دلیل اصلی که من و امثال من در 70 سالگی هنوز مربیگری می‌کنیم این است که جوانها قابلیت بالایی از خودشان نشان نداده‌اند وگرنه من الان دیگر باید فقط مدیریت کنم، نه مربیگری. سخنم را با این جمله به پایان می‌برم که در مربیگری سن مطرح نیست بلکه توان فیزیکی و علم روز حرف اول و آخر را می‌زند.
منبع: ايپنا

کد; 388
گروه: تحلیل روز