به قلم منصور برزگر (پیشکسوت کشتی و مربی سابق تیم ملی کشتی آزاد)

در ابتدا باید عنوان کنم که من کوچکترین مشکلی با فوتبال، فوتبالیستها، مربیان فوتبال و هواداران آن ندارم؛ اتفاقا تعداد قابل ملاحظه‌ای از آنها دوستان و همدوره‌ای‌هایم بوده‌اند و هنوز هم با آنها رابطه دارم اما حرفم اینجاست که چرا باید به دلیل توجه بی‌حد و حصر به این رشته، سایر ورزشها در سایه قرار گیرند.

تیم ملی کشتی فرنگی ما قهرمان دنیا شد اما متأسفانه تلویزیون کوچکترین بازتاب و توجهی به آن معطوف نکرد که این مسأله‌ای است که آزارم می‌دهد. به قول معروف از دل برود هر آنکه از دیده برفت. مگر همین کشتی 20 هزار نفر را به سالن 12 هزار نفری آزادی نمی‌کشاند؟ مگر ورزش اول ایران نیست؟ پس چرا به آن توجه نمی‌شود؟ الان وقتی تیم فوتبال امید با قرقیزستان بازی دارد همه التماس می‌کنند تا تماشاگر به استادیوم آزادی بیاید.

از سوی دیگر ما به قهرمانان خودمان در بازیهای آسیایی 150 میلیون تومان می‌دهیم اما یک بازیکن درجه دوم فوتبال مبلغی بسیار بیشتر از این می‌گیرد. نهایت افتخارمان در فوتبال این است که به جام‌جهانی صعود کنیم و هرگز نمی‌توانیم مانند برزیل، آلمان و... بازی کنیم. هر وقت هم که المپیک می‌رسد چشم انتظار مدالهایی هستیم که ابتدا در کشتی و سپس در تکواندو و وزنه‌برداری نصیب‌مان می‌شود. اکنون آمریکا به هر قهرمان المپیک خود یک میلیون دلار پاداش می‌دهد اما ما چه می‌کنیم؟ چند سال قبل وقتی برای مسابقات جهانی به فنلاند رفته بودم رئیس فدراسیون کشتی انگلیس آمده بود و برای تیمش دنبال سرمربی می‌گشت. حتی با من و دیوید موسل بز از روسیه هم مذاکره کرد. او می‌گفت کشورش حاضر است برای کسب یک مدال برنز کشتی در المپیک لندن 10 میلیون پوند هزینه کند.

با تمام این تفاسیر البته طبیعی است که فوتبال توجه رسانه‌ها را به خود جلب کند چون پرطرفدار است اما حرفم اینجاست پولی که در فوتبال هزینه می‌شود غیرواقعی است.

تحقیق کنید و ببینید وقتی یک جوان فوتبالیست قراردادی 400 میلیونی می‌بندد چقدر از آن به خودش می‌رسد. خدا کند همه آن نصیب این بچه‌ها شود اما واقعیت تلخ این است که مافیای فوتبال بخش اعظمی از آن را می‌بلعد و همین مافیا به رشته‌های دیگر هم ضربه می‌زند تا وضعیت به همین شکل بماند چون تا وقتی اوضاع اینگونه باشد می‌تواند به کاسبی خودش ادامه دهد.

از طرف دیگر وقتی یک باره چند صد میلیون پول زیر پای یک جوان می‌ریزند و رسانه‌ها هم مرتب از او تعریف و تمجید می‌کنند آیا غیر از این است که طیف قابل ملاحظه‌ای آنها به سمت کارهای خلاف و حاشیه‌ای کشیده می‌شوند؟ اصلا اگر می‌خواهید پول پای فوتبال بریزید این کار را بکنید؛ عیبی هم ندارد اما چرا با پول دولت؟ چرا با جیب بیت‌المال؟!

چرا هزنیه یک تیم لیگ برتری فوتبال را خرج کشتی نمی‌کنید؟ فقط یک تیم نه بیشتر. مگر می‌شود بودجه فدراسیون کشتی 3 میلیارد تومان باشد اما یک تیم لیگ برتری بالغ بر 10 میلیارد تومان هزینه کند؟

همین حمید سوریان که نابغه کشتی دنیا به حساب می‌آید و 5 طلای جهانی گرفته چقدر از ورزش درآمد داشته است؟ آیا به اندازه 2 فصل یک فوتبالیست درجه یک پول گرفته است؟ خود من در تمام دوران مربیگری‌ام فقط طی 2 برهه از آقایان سیروس‌پور و یزدانی‌خرم حقوق گرفتم و دیگر هیچ. آیا این واقعا انصاف است؟
 

کد; 387
گروه: تحلیل روز